Hornstrandir kan je op twee manieren verkennen: met een gids of volledig op eigen houtje. Wij, Sven, Holly, Arjen en ik (Casper), kozen voor het avontuur zonder gids, omdat we al een aantal meerdaagse tochten op onze naam hadden staan en deze wildernis zelf wilden ontdekken. Het plan was om het hele schiereiland in 8 dagen te doorkruisen.
Omdat we allemaal studenten zijn, hebben we het zo budgetvriendelijk mogelijk aangepakt: goedkope vluchten zoeken, al ons eten zelf voorbereiden, liften naar de boot en deze zo voordelig mogelijk boeken.
Wie zelf in Hornstrandir op avontuur wil gaan, vindt handige tips en tricks in het kopje ‘Praktische Tips’ onderaan de pagina.
Dag 1 – Reis naar het onbekende
Om 12:30 vertrok onze vlucht vanaf Schiphol naar Keflavík Airport. Het moment dat we IJslandse bodem raakten, voelde als het echte begin van het avontuur. Het plan was simpel: zo ver mogelijk richting het noorden komen, richting Bolungarvík, om uiteindelijk de ferry naar Hornstrandir te halen. Het plan had alleen één grote ‘maar’: we hadden geen auto.
Op advies van een kennis hadden we bedacht dat we zouden gaan liften. Klinkt leuk en avontuurlijk, toch? Alleen, achteraf gezien was het misschien niet ons meest briljante idee… Vanaf de luchthaven pakten we eerst de Flybus naar Reykjavík. Toen we instapten met een zelfgemaakt kartonnen bordje waarop net iets te klein “Bolungarvík” stond, keek de chauffeuse ons met opgetrokken wenkbrauwen aan.
“Hitchhiking to Bolungarvík? You guys are crazy! Be careful…” zei ze, half lachend, half bezorgd.
We grijnsden alleen maar terug. Het avontuur moest tenslotte een beetje gek beginnen, toch?
Wat volgde waren korte ritjes met de meest uiteenlopende IJslanders. Sommigen praatten onophoudelijk over het land, anderen waren wat stiller maar altijd vriendelijk. Wat ons meteen opviel: iedereen sprak vloeiend Engels en vrijwel niemand leek zich druk te maken over criminaliteit. Een van de chauffeurs zei zelfs:
“Children can wander and explore freely here. It’s safe. Peaceful.”
Na zo’n zeven uur liften, meerdere ritten en steeds weer een stukje verder, waren we nog steeds pas halverwege. Het was inmiddels 22:15 en we besloten de tent neer te zetten in Hólmavík, een paar uurtjes slapen en morgen héél vroeg verder. De ferry vertrok namelijk om 09:00, dus we moesten op tijd zijn…
Dag 2 – De race tegen de klok
De wekker ging om 05:00. Slaapdronken kropen we onze tent uit, vastbesloten om de ferry vandaag te halen. Maar al snel werd duidelijk dat het liften vandaag niet veel soepeler zou gaan dan gisteren. We kregen wel ritjes, maar alles ging ondanks onze eigen enthousiasme erg traag.
Onderweg vertelde een van de chauffeurs dat er drie weken geleden een ijsbeer was gespot in Hornstrandir. Wij keken elkaar met grote ogen aan. IJsberen?? Hier?? Later bleek het een zeldzame gebeurtenis te zijn – ze drijven soms op ijsschotsen vanaf Groenland – maar het idee dat er een ijsbeer kon rondlopen waar wij zouden hiken, maakte ons toch een beetje stil.
Uiteindelijk, na eindeloos wachten en twee lange liften, kwamen we pas om 17:00 aan in Ísafjörður. Te laat voor de ferry. We moesten onze plannen een dag opschuiven: de volgende ochtend zouden we alsnog vertrekken.
Dag 3 – De eerste stappen
Eindelijk was het zover: de ferry naar Hornstrandir. De boot was klein, de golven flink, en water spatte geregeld over de zijkanten.
De schipper ontkrachte het ijsbeer verhaal en vertelde dat het waarschijnlijk een schaap in het water was geweest. Dat stelde ons gerust. Om 10:30 stapten we aan wal bij Hesteyri en namen een korte koffiepauze met een local die in het oude doktershuis woonde. Het weer was redelijk: 18 graden met wat bewolking. Vandaag stond 11,6 km op het programma, met zo’n 350 hoogtemeters.
Al snel werden we getrakteerd op regen en wind. De eerste waterdoorsteek volgde, en we wisten meteen: dit wordt geen gemakkelijke week. Bij onze bivakplek Látrar ontmoetten we twee Polen die in het noodshelter sliepen omdat er een storm werd voorspeld met windkracht 8. Onze tenten werden extra goed verankerd met stenen. Het avontuur was begonnen!
Dag 4 – Twee dagen in één
Het weer trok iets open, waardoor we eindelijk konden zien waar we eigenlijk waren: onwerkelijke landschappen, bergwanden in de wolken, brede stranden met gifgroene vegetatie.
De oplettende lezer heeft door gehad dat we 1 dag hebben moeten schrappen, onze route leende hier helaas niet naar en de enige optie die erop zat is 2 dagen hiken samenvoegen in één lange dag.
Na 12 km en 800 hoogtemeters bereikten we de plek waar we oorspronkelijk zouden bivakkeren. Moe, maar niet verslagen, besloten we de resterende 13 km en 700 hoogtemeters door te zetten. En toen gebeurde het: golden hour, zon die de bergen in vuur en goud zette, en een onverwachte ontmoeting met een poolvos. Een moment dat we nooit zullen vergeten. De poolvos is het enige inheemse landzoogdier van IJsland en leefde er al vóór de komst van mensen rond het jaar 874.
Het laatste stuk liepen we over het strand, in het donker kwamen we aan bij de bivakplek in Hlöðuvik.
Dag 5 – De magie van Hornstrandir
Na gisteren waren de benen zwaar, maar de dag begon rustig. Tijdens een korte stop bij een rivier vulden we water aan en begonnen we aan een strandwandeling. Onderweg zagen we een kwal met prachtige kleuren en zo groot als een hoepel.
We stuitten op een kleine gemeenschap waar een vrouw rustig op de veranda aan het ontbijten was. Haar overgrootoma had een boerderij op dit deel van het eiland gehad. De huidige huizen werden beheerd door acht families die een tijdslot kregen om in de zomer van de rust te genieten.
Na een korte lunch besloten we een extra kustpad van 5 km (heen en terug) te doen, licht bepakt. Het pad had een kleine afgrond en een spectaculaire cliff die recht de oceaan in liep – een plek die leek alsof hij uit Narnia kwam. Onderweg werden we gevolgd door een paar nieuwsgierige poolvosjes die ons vanaf een afstandje in de gaten hielden. ’s Avonds op het kamp ontmoetten we Kristine, de ranger, die ons waarschuwde voor de route van de 8ste dag: een lastige waterdoorsteek en een route die officieel geen pad had…
“Helicopter rescues happen here every year because people are not careful”.
Dag 6 – Op en Rond de Horn
Vandaag stond de tocht op en rond de Horn op de planning. Het schiereiland dankt zijn naam aan deze puntige rots: in het Oudnoors betekent horn “hoorn” en strandir “kusten”. Na het checken van de getijden besloten we iets later te starten, zodat we tijdens laagtij veilig konden doorsteken.
Na een flinke klim kwamen we boven een man tegen die een eendaagse tocht deed en bovenaan zat te lunchen met een blok kaas. Na drie dagen eten uit zakjes gedroogd voedsel liepen onze kaaskoppen al watertandend, maar helaas moesten we nog even wachten op ons eigen stukje Hollandse kaas. Ook het uitzicht liet even op zich wachten, omdat we precies in een wolk liepen.
Toch maakte het landschap in de mist indruk: scherpe rotsformaties staken uit, kustlijnen leken eindeloos en de stilte werd slechts doorbroken door het zachte geruis van de wind. Het voelde alsof we in een andere wereld waren beland, waar elke stap aandacht vroeg.
Langzaam klaarden de wolken op en in de verte verscheen iets felkleurigs: de Hornbjargsviti, een vuurtoren hoog aan de kust, gebouwd in 1930. Sinds 1955 werkt hij op duurzame energie van zon en wind en dient hij tevens als weerstation – een magisch uitzicht om de dag mee af te sluiten.
Dag 7 – Basaltzuilen en stilte
We werder wakker met een strakblauwe lucht – iets wat we voorafgaand aan deze reis nauwelijks hadden durven verwachten. Het uitzicht op de Horn, die we gisteren amper konden zien door de mist, maakte het ontwaken extra bijzonder. We begonnen de dag met een verfrissende waterdoorsteek en vervolgden onze tocht langs een uitgestrekt zandlandschap.
Tijdens een klim kwamen we oog in oog te staan met indrukwekkende basaltzuilen – de laatste dag ontmoetten we een Britse seismoloog, die ons uitlegde hoe deze kolommen ontstaan: door langzaam afkoelende lava die krimpt en scheuren vormt, vaak in vijf- of zeshoekige kolommen. Dat komt doordat deze vormen de spanning van het krimpen het gelijkmatigst verdelen, waardoor de natuur bijna perfecte geometrie creëert.
Het laatste deel van de dag voerde ons over een modderig en ongelijk pad, waar onze enkels goed op de proef werden gesteld. Gelukkig bereikten we veilig de campsite bij de Lónhorn en gingen we vroeg naar bed, nagenietend van de dag en voorbereid op het lastigste stuk van de gehele route dat ons morgen te wachten stond.
Dag 8 – Het gevaarlijkste pad
Kristine waarschuwde ons dat dit het gevaarlijkste deel van de route zou zijn, waar jaarlijks mensen met een helikopter gered worden. Met die gedachte at ik snel mijn ontbijtzakje op – ze had ons duidelijk goed zenuwachtig gemaakt. Gelukkig viel het in de praktijk enorm mee: dankzij het laagtij konden we veilig over de stenen langs de steile wand lopen.
Een speelse zeehond begroette ons terwijl we een stuk volgden dat op de kaart als “geen route” stond aangegeven. We volgden sporen van eerdere wandelaars en verbeterden hier en daar kleine markeringen. Na een lange, technische klim over losse stenen bereikten we de top, waar de bergwand de grens van de wolken vormde; voor ons een uitgestrekt wolkendek met hier en daar een piek erbovenuit, achter ons strakblauwe lucht. Een klein moment van spanning volgde toen we lawaai hoorden en een paar stenen naar beneden zagen rollen – een mini-steenlawine. Gelukkig bleef iedereen ongedeerd.
Het afdalen bleek het steilste deel van de week: een 45-graden helling die meer op klimmen leek dan wandelen, waarbij iedere stap nauwkeurig moest worden gezet om te voorkomen dat de losse stenen zouden verschuiven. Na een half uur voorzichtig manoeuvreren werd het pad milder en bedekt met mos, waardoor we eindelijk konden ontspannen en terugkijken op een van de meest intense stukken van de week. Die avond zetten we onze tenten op aan het water, voldaan en opgelucht.
Dag 9 – Laatste stappen in Hornstrandir
De zon scheen fel, neuzen wit van de zonnebrand en de derde dag op rij geen wolkje aan de lucht. De laatste hike van deze week stond op de planning, en met lichtere tassen voelde elke stap bijna als vliegen. Waarschijnlijk ging deze dag zo snel omdat we de geur van de pannenkoeken in Hesteyri al konden ruiken.
Het traject was 16 km lang, maar we namen onderweg telkens de tijd om nog een laatste keer te genieten van de ongerepte natuur: fjorden, kustlijnen, vogels en de stilte die hier zo kenmerkend was. In de verte hoorden we plots een helikopter, wat ons eraan herinnerde hoe bijzonder het was geweest om de afgelopen zes dagen bijna geen door de mens veroorzaakte geluiden te hebben gehoord.
- Lokale restaurant (het oude doktershuis)
- Onze eettafel
- De lokale vis uit Hornstrandir
Aangekomen bij onze startplek van een week geleden, besloten we het lokale restaurant te steunen. We trakteerden onszelf op verse IJslandse vis met aardappelen en groenten. Eigenaar Hrólfur – wiens naam ik na 3x nog niet goed uitsprak – vermaakte ons met een prachtig nummer op de ‘Langspil’. Een traditioneel IJslands snaarinstrument uit de 18e eeuw, dat gebruikt wordt om gedichten en liederen te begeleiden. Het was een ontspannen, feestelijk einde van een intensieve en onvergetelijke week.
Dag 10 – Koffie, verhalen en pannenkoeken
Na een rustige nacht, genoten we van koffie bij het ‘oude doktershuis’, dezelfde plek als de dag voorheen. Daar ontmoetten we de Nederlandse cardioloog Frits, die net als wij terugkeerde van een meerdaagsetocht. We deelden onze verhalen over de week en luisterden naar zijn ervaringen.
Als afsluiting kregen we van Frits een pannenkoek met suiker, terwijl we onder het genot van dit lekkers nog één keer terugkeken op de afgelopen dagen: de uitdagende hikes, de prachtige uitzichten, de ontmoetingen met locals en de momenten van pure stilte en verwondering. De totale tocht was in totaal 116 kilometer lang met 5.524 hoogtemeters, het was een avontuur dat met geen ander te vergelijken was en een ervaring die we voor altijd zouden koesteren.
Praktische Tips – Voor een veilige en soepele tocht
- Hulp is ver weg in Hornstrandir, dus zorg dat je volledig zelfvoorzienend bent en weet wat je doet.
- Kies alleen de gemarkeerde routes als je weinig ervaring hebt met navigeren.
- Dien je reisplan vooraf in via SafeTravel
- Check vooraf voor alle informatie over Hornstrandir.
- Download de GPX-routes via [deze link] zodat je altijd een back-up hebt.
- Gebruik IcelanticMetOffice om het weerbericht te volgen en TideForecast voor de getijden.
- Neem altijd regen- en warme kleding mee, zelfs in de zomer – het weer kan hier razendsnel omslaan.
- Hoge schoenen (B/C) zijn aan te raden.
- Houd je aan de Leave No Trace-principes en laat de natuur zoals je haar vindt.
- Overnacht alleen op de officiële campsites; wildkamperen is verboden, behalve in noodgevallen.
- Alle huizen in Hornstrandir zijn privé-eigendom – respecteer dat.
- Voor de ferry naar het schiereiland zie [deze link]
- Gebruik de Klappid-app voor openbaar vervoer.
- Plan je lift-opties vooraf via [deze link]
